Ang lugar kung saan nabinyagan si Hesus

Pagkabautismo kay Jesus, agad siyang umahon mula sa tubig. Sa sandaling iyon ay nabuksan ang langit, at nakita niya ang Espiritu ng Diyos na bumababang tulad ng isang kalapati at lumapag sa kanya…” (Mateo 3:16-17)

Ang pagiging tunay ng pook na ito ay kasingsalisay ng mga patotoo mula sa mga Ebanghelyo, ng mga peregrino at manlalakbay na bumisita sa minamahal na pook na ito. Ipinakikita ng mga natuklasang pook arkeolohiko at ng mga kaugnay na pag-aaral na isinagawa kamakailan ang mga labi ng limang simbahang may natatanging disenyo at itinayo mula noong ika-5 siglo bilang mga alaala ng bautismo ni Jesus. Bukod dito, naroon ang mosaic na mapa ng Banal na Lupain kung saan inilalarawan ang pook. Sa wakas, pinagtitibay ang lahat ng ito ng mga opisyal na liham na ipinadala sa Royal Commission ng maraming pinuno ng mga simbahan sa buong mundo.

1 – Simbahan ni Juan Bautista

Sa silangan lamang ng Ilog Jordan, mga 9 na kilometro sa hilaga ng Dagat na Patay, natuklasan ng mga makabagong mananaliksik ang mga guho at pundasyon ng malaking bilang ng mga haliging batong-buhangin na kaugnay ng isang simbahang Bisantino na itinayo noong panahon ni Emperador Anastasius (491-518 AD). Ang simbahang ito ay itinuturing na pinakamahalagang alaalang simbahan ni San Juan Bautista sa silangang pampang ng Ilog Jordan. Isinulat ni Theodosius (A.D 530): “5 milya sa hilaga ng Dagat na Patay, sa lugar kung saan binautismuhan ang Panginoon, ay may isang nag-iisang haligi at sa haligi ay ikinabit ang isang bakal na krus; naroon din ang simbahan ni San Juan Bautista, na itinayo ni Emperador Anastasius: ang simbahang ito ay napakataas, sapagkat itinayo ito sa ibabaw ng malalaking silid, dahil sa pag-apaw ng Ilog Jordan.”

Bagaman hindi pa natutuklasan ang haliging nagmamarka sa lugar kung saan binautismuhan ang Panginoon, ang mga labi sa arkeolohiya at arkitektura ay tumutugma sa inilalarawan ni Theodosius.

2 – Ang mga hagdang marmol

Makalipas ang apatnapung taon (A.D 570), sinabi ni Antoninus Martyr ng Piacenza: “Ipinagdiwang namin ang Epipanya sa tabi ng , at nagaganap ang mga himala sa gabing iyon sa lugar kung saan binautismuhan ang Panginoon. Mayroong isang bunton na napaliligiran ng mga rehas, at sa lugar kung saan bumalik ang tubig sa kanyang higaan, ‘ang mga hagdang marmol ay bumababa sa tubig,’ at ang pari ay bumababa sa ilog.”

Ang mga hagdang marmol na natuklasan at napanatili kamakailan ay malapit na tumutugma sa inilalarawan mahigit 1400 taon na ang nakalilipas. Ang mga hagdang marmol ay tunay na bumababa patungong silangan at ang mga tubig ng ay umaabot sa pinakamababang bahagi ng mga hagdang marmol mula sa timog-kanluran kapag umaapaw ang ilog.

3 – Ang Kapilya ng Mantle at ang Natatanging “Batis ng Bautismo”

Makalipas ang 100 taon, si Arculfus ng Pransiya (A.D 670) ay nagbigay ng mahahalagang tala, na nagsasabing: “Sa gilid ng ilog ay may maliit na parisukat na simbahan, na itinayo, ayon sa sinasabi, sa lugar kung saan iningatan ang mga damit ng Panginoon noong siya ay bautismuhan. Ito ay nakataas, upang hindi matirhan, sa ibabaw ng apat na batong arko, na nakatayo sa ibabaw ng mga tubig na dumadaloy sa ibaba”. Makikita natin ang 2 hilagang haligi, samantalang ang mga pundasyon lamang ng mga haliging timog ang natuklasan kamakailan sa dulo ng, at simetriko sa, mga hagdang marmol. Kaya, sa plano ay mayroon tayong malaking batis ng bautismo na hugis krus, kung saan bababa ang mga peregrino sa pamamagitan ng mga hagdang marmol at magpapabautismo.

Sa ibabang bahagi ng 2 hilagang haligi, natuklasan ang orihinal na palitada kung saan makikita pa rin ang libu-libong tanda ng krus; ang mga tandang krus na ito ay tiyak na iniwan ng mga mananampalatayang binautismuhan sa banal na pook na ito. Sa katunayan, ito ang tanging batis ng bautismo na hugis krus sa daigdig na gumamit ng tubig-ilog para sa bautismo.

4 – “Mababang Basilika”

Ang mga pagsubok na hukay sa kanlurang bahagi ng parehong hilaga at timog na pasilyo ng Basilika ay naglantad ng mga sahig na marmol na may iba’t ibang heometrikong hugis at kulay, na karaniwang nakahilig patungong kanluran, na may mga bumagsak na batong-tapyas na tuwirang nakapatong sa timog-kanlurang bahagi ng marmol na sahig. Ang mga bahagi ng timog na pader ng “Mababang Basilika” ay makikita rin sa mga hukay na iyon. Ang “Mababang Basilika” ay itinayo sa antas ng lupang mas mataas kaysa sa nakapaligid na mga labi, at dinisenyo nang naiiba sa Kapilya ng Mantle at sa Simbahan ni Juan Bautista na nabanggit sa itaas, na itinayo nang mataas sa ibabaw ng mga haligi upang maprotektahan ang mga ito mula sa pagbaha ng ilog.

5 – Ang Basilika (Ang Simbahan ng Santatlo)

Bagaman itinayo ito sa antas ng lupang mas mataas kaysa sa nakapaligid na mga labi, kakaunti lamang ang natitira sa Basilika. Mayroon itong pinakamababang haba na 27m at lapad na 15.8m. Yamang itinayo ang basilika sa ibabaw ng mga labi ng mas naunang mga estruktura (ang mababang basilika at ang Simbahan ni Juan Bautista), ginamit sa pagtatayo nito ang mga labing ito bilang pundasyon, lalo na para sa hilaga at timog na mga pader nito. Ang malinaw na lapad ng gitnang nave ay 5.12 metro at ang sa timog at hilagang mga pasilyo ay humigit-kumulang 3.5 metro. Kabilang sa mga tampok sa gitnang pasilyo ang mga pundasyong batong-buhangin ng harang sa santuwaryo, isang parihabang apsis na may habang 7.6 metro at, sa gitna nito, ang altar (0.8m x 0.8m), na yari sa batong-buhangin. Sa kanluran ng altar ay ang mga labi ng isang katamtamang laki na mosaic na sahig, na may makukulay na tesserae (kabilang sa mga motibo nito ay mapapansin ang isang plorera na may dalawang hawakan, mga bulaklak at tatlong dahon ng palma. Sa hilagang-silangang sulok ng plorera ay inilalarawan ang isang roseta).

Isang natatanging katangian ng Basilikang ito ang isang bulwagan, na may lapad na 4m at haba na 6m, sa silangan lamang ng pader ng santuwaryo. Mayroon itong sahig na marmol na may iba’t ibang heometrikong hugis at kulay at isang tarangkahan sa silangan na nakahanay sa hagdanang patungo sa mababang batis ng bautismo na may natatanging disenyong hugis krus. Maingat na inilarawan ni Epiphanius ang pook noong ikalawang kalahati ng ika-8 siglo. Kabilang sa mga binanggit niya ay nanirahan si Juan Bautista sa isang yungib na may bukal, mga isang milya sa kabila ng, at idinagdag niya: “Sa pampang ng ilog ay naroon ang simbahan ng Tagapanguna at isa pang malaking simbahan bilang parangal sa Santatlo.”

6 – Ang Kapilya

Sa isang panahon, matapos ang pagkawasak ng apat na haliging pinagtayuan ng Kapilya ng Mantle sa 4 na boveda at arko, isang maliit na kapilya na may maliit na apsis ang itinayo sa mga labi ng hilagang-kanlurang haligi. Ipinakikita ng umiiral na mga labi ng kapilya na itinayo ito gamit ang mga materyales na katulad ng sa lahat ng simbahang nabanggit sa itaas. May natitira pang isang hanay ng pader na batong-buhangin sa hilaga at hilagang-silangang bahagi, subalit sapat ang mga labi upang ipalagay ang isang kapilyang may lapad na 3m at haba na 5m. Sa gitna ng hilagang pader, isang pasukang may lapad na 1.6m ang patungo sa kapilya, kung saan ang maputing sapin na lamang ng sahig ang natitira ngayon. Ang apsis ay nakapaloob sa loob ng parihabang panlabas na mga pader at halos kalahating bilog; ang sahig nito ay humigit-kumulang 15cm na mas mataas kaysa sa sahig ng nave.

Isinulat ni Abbot Daniel (A.D 1106-1107): “Ang lugar kung saan binautismuhan si Cristo ay malayo sa ilog nang hanggang sa maihagis ng isang tao ang isang maliit na bato. May isang maliit na kapilya na may altar. Minamarkahan nito ang lugar kung saan binautismuhan ni Juan na Tagapanguna ang ating Panginoong Jesucristo”. Ang kapilya ay kamakailang isinaayos at nilagyan ng silungan upang maprotektahan ang marurupok nitong labi.