Ang Betanya Saphsaphas

Isinasalaysay ng manunulat na si John Moschus noong ika-7 siglo ang personal na karanasan ng isang monghe sa mga yungib ng monasteryo (Laura) sa lugar. Sa kanyang paglalakbay patungong Sinai sa pamamagitan ng Ayla (Aqaba) sa timog, isang monghe mula sa monasteryo ni San Eustorgius sa Jerusalem ang tumawid sa Ilog Jordan, inatake ng matinding lagnat, at kinailangang sumilong sa isang yungib sa Betanya sa kabilang panig ng Ilog Jordan.

Makalipas ang tatlong araw, nagpakita sa kanya si San Juan Bautista sa isang panaginip at sinikap siyang pigilan sa pagpapatuloy ng kanyang paglalakbay. Sinabi ni Juan sa monghe: “Ang maliit na yungib na ito ay higit na dakila kaysa Bundok Sinai. Ang ating Panginoong Jesu-Kristo mismo ay pumasok dito upang dalawin ako.” Dahil nahikayat at gumaling na sa kanyang karamdaman, ginawa ng monghe ang yungib na isang simbahan para sa mga ermitanyong naninirahan sa lugar. “Ito ang lugar na tinatawag na Laura ng Saphsaphas malapit sa Jordan,” pagtatapos ni John Moschus.

May ilan pang mga alamat tungkol sa mga yungib at sa mga ermitanyong naninirahan sa lugar. Isa sa mga ito ay isinalaysay ni Antoninus Martyr, ang Peregrino ng Piacenza, noong bandang 570 AD: “Sa pampang ng Ilog Jordan ay may isang yungib na may mga selda para sa pitong birhen. May mga taong nasa labas upang mag-alaga sa kanila. Dinadala roon ang mga birhen habang napakabata pa nila. Kapag namatay ang isa sa kanila, inililibing siya sa kanyang selda, at may isa pang selda na inuukit mula sa bato upang mapalitan siya ng isa pang batang babae at laging manatiling pito ang bilang ng mga birhen. Taglay ang malaking pagpipitagan, pumasok kami sa mga yungib upang manalangin doon, ngunit hindi namin nakita ang mukha ng kahit isa sa kanila. Sinasabing ang telang isinuot ng Panginoon sa kanyang mukha ay itinatago sa lugar na ito. Sa magkabilang pampang sa ibaba ng mga bundok ay may mga ahas na ginagamit ng mga tao upang gumawa ng mga panlunas laban sa pagkalason.”